Ziarno pyłku jest mikroskopijne, ale może przetrwać w osadach tysiące, a nawet miliony lat. Dzięki niemu można odtworzyć dawną roślinność, zmiany klimatu, a nawet ślady działalności człowieka. Tym właśnie zajmuje się palinologia.

Palinologia to nauka zajmująca się badaniem palinomorfów – mikroskopijnych cząstek organicznych odpornych na rozkład. Należą do nich przede wszystkim ziarna pyłku roślin nasiennych i zarodniki roślin zarodnikowych, ale także m.in. niektóre mikroskamieniałości glonów i innych organizmów.

Pyłek roślin z rodziny Compositae (Astrowate) widziany pod mikroskopem
Pyłek roślin z rodziny Compositae (Astrowate) widziany pod mikroskopem

W geologii szczególnie ważne są kopalne ziarna pyłku i zarodniki zachowane w osadach. Ich niezwykła trwałość wynika m.in. z obecności sporopoleniny – bardzo odpornej substancji budującej zewnętrzne ściany ziaren pyłku i zarodników. Dzięki temu palinomorfy mogą zachowywać się w skałach przez ogromnie długi czas. Najstarsze znane zarodniki roślin lądowych mają około 440 mln lat, a pyłek roślin nasiennych pojawia się w zapisie kopalnym setki milionów lat temu.

Analiza palinologiczna pozwala zajrzeć w przeszłość środowiska. Na podstawie pyłku zachowanego w kolejnych warstwach osadów można odtworzyć zmiany roślinności, a pośrednio także zmiany klimatu i działalność człowieka.

Ziarna pyłku krwawnika pospolitego (Achillea millefolium) widziane w skaningowym mikroskopie elektronowym. Charakterystyczna budowa i ornamentacja powierzchni ziaren pyłku pomagają palinologom w identyfikacji roślin. Fot. Toktau, Wikimedia Commons, CC BY 4.0.
Ziarna pyłku krwawnika pospolitego (Achillea millefolium) widziane w skaningowym mikroskopie elektronowym. Charakterystyczna budowa i ornamentacja powierzchni ziaren pyłku pomagają palinologom w identyfikacji roślin. Fot. Toktau, Wikimedia Commons, CC BY 4.0.

Jak czyta się pyłkowe archiwum?

Rośliny produkują ogromne ilości pyłku. Jego ziarna są przenoszone przez wiatr, wodę lub zwierzęta, a część z nich trafia do jezior, torfowisk, bagien i innych środowisk, w których może zostać zachowana w osadach.

Każda kolejna warstwa osadu zawiera więc swoisty „pyłkowy zapis” roślinności występującej w otoczeniu w czasie jej powstawania. Pobierając rdzeń osadu i badając próbki pochodzące z kolejnych głębokości, palinolodzy mogą prześledzić, jak roślinność zmieniała się przez setki, tysiące, a w przypadku starszych skał nawet miliony lat.

Pod mikroskopem identyfikuje się poszczególne rodzaje pyłku i zarodników oraz określa ich udział w próbce. Wyniki przedstawia się często w postaci diagramu pyłkowego, pokazującego zmiany udziału poszczególnych taksonów wraz z upływem czasu.

Diagram palinologiczny z jeziora Miłkowskie z wydzielonymi fazami wpływu człowieka (Madeja, J. et all. Integrated palynological and molecular analyses of late Holocene deposits fromLake Mi1kowskie (NE Poland): Verification of local human impact on environment. Quaternary International 220 (2010) 147–152)
Diagram palinologiczny z jeziora Miłkowskie z wydzielonymi fazami wpływu człowieka (Madeja, J. et all. Integrated palynological and molecular analyses of late Holocene deposits fromLake Miłkowskie (NE Poland): Verification of local human impact on environment. Quaternary International 220 (2010) 147–152)

Pyłek jako zapis dawnego klimatu

Znając wymagania ekologiczne poszczególnych roślin, można na podstawie ich pyłku rekonstruować dawne środowisko. Jeśli w osadach wzrasta udział pyłku roślin charakterystycznych dla chłodnego klimatu, może to wskazywać na ochłodzenie. Pojawienie się większej ilości pyłku gatunków ciepłolubnych może natomiast świadczyć o wzroście temperatury. Dlatego analiza pyłkowa jest jednym z ważnych narzędzi paleoekologii i paleoklimatologii. Pyłek i zarodniki są wykorzystywane jako tzw. wskaźniki pośrednie (proxy) dawnych warunków środowiskowych.

W starszych skałach zespoły palinomorfów mogą być również wykorzystywane w biostratygrafii, czyli do korelacji i określania względnego wieku warstw skalnych.

Ziarna pyłku widziane w skaningowym mikroskopie elektronowym (SEM). Różnice w kształcie i ornamentacji powierzchni ziaren są cechami wykorzystywanymi w badaniach palinologicznych. Fot. Mikhail Gribkov, Wikimedia Commons, CC BY 4.0.

Naturalne archiwa – jeziora i torfowiska

Szczególnie dobrym materiałem do badań zmian środowiska w czwartorzędzie są osady jeziorne i torfowiskowe. Jeżeli ich akumulacja przebiegała stosunkowo spokojnie i bez większych przerw, kolejne warstwy tworzą zapis zmian zachodzących w otoczeniu zbiornika.

Pyłek jest przy tym wyjątkowo użytecznym materiałem badawczym: występuje powszechnie, może być bardzo liczny nawet w niewielkich próbkach osadu i jest stosunkowo odporny na rozkład.

Ziarna pyłku sosny zwyczajnej (Pinus sylvestris) znalezione w wodzie jeziornej. Ziarna pyłku różnych roślin mają charakterystyczne cechy budowy, które pozwalają rozpoznawać je pod mikroskopem. Fot. Panek, Wikimedia Commons, CC BY 2.5.

W osadach widać również człowieka

Diagram pyłkowy może ujawnić nie tylko naturalne zmiany klimatu i roślinności. Można w nim również znaleźć ślady działalności człowieka. Wylesianie powoduje spadek udziału pyłku drzew. Rozwój rolnictwa może natomiast prowadzić do wzrostu udziału pyłku zbóż oraz roślin związanych z polami, pastwiskami i terenami przekształconymi przez ludzi. Dzięki temu palinologia pomaga ustalać, kiedy człowiek zaczął intensywniej zmieniać krajobraz – wycinać lasy, zakładać pola uprawne czy tworzyć pastwiska.

Nie tylko geologia

Palinologia ma znacznie więcej zastosowań. Aeropalinologia bada pyłek i zarodniki unoszące się w powietrzu. Jej wyniki wykorzystuje się m.in. do tworzenia komunikatów o stężeniu pyłku roślin, szczególnie ważnych dla alergików.

Melisopalinologia zajmuje się pyłkiem znajdującym się w miodzie. Analiza jego składu pomaga określić pochodzenie botaniczne i geograficzne miodu oraz może być wykorzystywana przy wykrywaniu nieprawidłowo oznakowanych produktów.

Istnieje nawet palinologia kryminalistyczna. Mikroskopijne ziarna pyłku mogą pozostać na ubraniu, obuwiu, samochodzie czy innych przedmiotach i pomóc powiązać człowieka lub przedmiot z określonym miejscem. Pyłek jest szczególnie użyteczny, ponieważ jest powszechny, bardzo mały, odporny i może mieć charakterystyczny dla danego środowiska skład.